Maw and Co, tile factory

Maw & Co  tegel met varenmotief

George Maw was een van die bijzondere mensen die de 19e eeuw rijk was. Hij was een veelzijdig geleerde .Hij werd in Londen geboren in 1832 en stierf in Surrey in 1912. Voor het grootste deel van zijn leven woonde en werkte hij in Shropshire. 

George en zijn jongere broer Arthur kochten samen een teruglopend tegelbedrijf van de Worcester Porselein Compagnie in 1850. Hun bedrijf werd verplaatst naar Banthall in de buurt van Ironbridge in 1852 en verhuisde later nog een keer naar een speciaal nieuw gebouwde fabriek in het nabijgelegen Jackfield in 1883.

Maw and Compagnie werd vooral bekend om hun  hardgebakken vloertegels met Romeinse motieven welke over de hele wereld zijn geëxporteerd. Het waren mozaïektegels die voor gemakkelijk schoon  te maken oppervlakten in openbare ruimtes werden toegepast.

De veelzijdigheid en interesse op vele gebied was terug te zien in de productie van tegels en kunstaardewerk, waarbij ontwerpstijlen uit de archeologie, plantkunde, geologie, tuinkunst en aquarelleertechnieken werden toegepast. Er zijn vele tegels bekend met bloemmotieven. Ik heb een uitzonderlijk voorbeeld van toepassing van varenmotief kunnen bemachtigen, ongetwijfeld geinspireerd door de ferncraze.

signering op achterkant tegel

Het bedrijf heeft op internationale tentoonstellingen vele prijzen in de wacht gesleept, onder meer in Londen 1862, Parijs 1867, Philadelphia 1876 en Adelaide 1887.

George Maw schreef talrijke artikelen over zijn belangstelling voor archeologie. Zijn activiteiten bestonden o.a. uit het opgraven van oude mozaiken bij de opgravingen van Viroconium (Uriconium) op Wroxeter in de buurt van Shrewsbury in de jaren 1860. Sommige daarvan zijn  door souvenir jagers uit die tijd helaas vernietigd. Deze mozaiken hebben zonder twijfel tot inspiratie geleid om tegelsmoziaken in Romeinse stijl te fabriceren. Sommige van deze moziaen zijn te zien in de collectie van het Shrewsbury museum.

Maw was tevens een ervaren plantenjager en verzamelaar. Hij vergezelde in 1871 Sir Joseph Dalton Hooker naar Marokko om een uit plantenjacht samengestelde tentoonstelling te bezoeken en vervolgens  naar het Atlasgebergte. Hij werd uiteindelijk een  expert op het gebied van crocusspecies en publiceerde een monografie over dit geslacht.

Bij zijn huis in Benthall Hall legde hij een prachtige tuin aan. Benthall Hall wordt tegenwoordig beheerd door de National Trust.

                                                 

                                                            Benthall house     

Majolica varen kan 

Dit is één van de laatste aanwinsten  uit de periode van de Fern Craze in de Victoriaanse tijd in Groot Brittanië. Hij zal gemaakt zijn omstreeks 1860. Het varenmotief is behoorlijk realistisch aangebracht. De tuit van de kan heeft de vorm van een uilenkop. De kan wordt dan ook wel owlmask jug genoemd. 

Ferns, woodlandgarden and pottery

Looe varenvaas 1935 

De Victorianen waren erg goed in het toepassen van varenmotieven op tal van gebruiksvoorwerpen tussen pakweg 1840 en 1910.  Dit prachtige vaasje is met de hand vervaardigd door K Webb  in een veel latere periode in Cornwall bij de Looe Pottery en bestaat uit gebakken rode klei, terracotta,  die in de directe omgeving van de pottenbakkerij ruim voorhanden was.

Het dateert ergens tussen 1935 en 1960.

Op de achtergrond uitlopende veren van  Dryopteris pallida ssp. raddiana

Varenafbeeldingen uit lang vervlogen tijd

Victoriaanse kan met deksel, varens en vingerhoedskruid 

Al eerder heb ik op mijn blog melding gedaan van het toepassen van varenmotieven op tal van gebruiksvoorwerpen tijdens de Victoriaanse tijd in Engeland. En er zijn wat mooie voorbeelden. Van boven naar beneden zijn er enkele zeer geslaagde Victoriaanse kannen met varenmotief te zien.

Helemaal bovenaan een varenkan met afbeelding van Digitalis en Dryopteris felix mas. De kan is bij de pottenbakkerij van  Baker, Bevis and Irwin gemaakt en dateert omstreeks 1850.

Victoriaanse kan met afbeelding van tongvaren en korenhalmen

Hierboven een varenkan die gemaakt is van het zg. Parian ware. Parian is een soort bisque porselein dat uitgevonden werd door Thomas Battam in het begin van de 19e eeuw. Het is vernoemd naar Paros, een Grieks eiland dat bekend staat om zijn wit marmer met fijne structuur met de zelfde naam. Parian kon goedkoper worden geproduceerd. Een groot voordeel was dat het vloeibare was en daarna in mallen gegoten kon worden en kwalitatief heel geschikt bleek voor massaproductie. Parian ware werd voornamelijk gebruikt voor het gieten van bustes en figuren, af en toe voor het vervaardigen van serviesgoed en vazen. Diverse Engelse fabrieken probeerden patent te krijgen voor verdere ontwikkeling ervan. Een bedrijf in Staffordshire dat gerund werd door William Taylor Copeland en Thomas Garrett produceerden de eerste gebruiksvoorwerpen in 1842.

Victoriaanse varenkan, varen en digitalis

Nog een prachtig voorbeeld van een gegoten kan met varenmotief en vingerhoedskruid. De kleur van het Parian materiaal kon worden bepaald met kleurstoffen. Dze kan is omstreeks 1875 gemaakt in de fabriek van Ridgeways.

Varenkan, Dudson,  varenveren in kolommen

Als laatse uit de serie een varenkan in blauw Jasper ware.
Jasper Ware, is een soort steengoed in eerste instantie ontwikkeld door Josiah Wedgewood. 
Anderen omschrijven het liever als een vorm van kunstmatig porselein. Het is bekend om zijn matte afwerking en werd in een aantal verschillende kleuren geproduceerd. De meest bekende kleur is lichtblauw,
dat later bekend werd onder de naam van Wedgewood Blue.
Deze kan is gemaakt in de fabriek van Dudson omstreeks 1840.

Juweeltjes van varens

Broche zilver met veiligheidsluiting

                                                             

Tijdens de "fern craze" werden in Groot Brittanië in de Victoriaanse tijd diverse sieraden gemaakt uit verschillende materialen met afbeelding van varens.

Broche van gemalen en tot vorm geperst hoorn.

Broche gesneden uit kienhout

Zilveren houder voor corsage

Drie kleuren broche

Varens, maar dan anders

                                                    Adams Dudson 

Phoenix glass company

Een prachtig voorbeeld van een varenvaas, welke onder invloed van de varengekte door de Amerikaanse glasfabriek Phoenix in de 30ger jaren van de vorige eeuw op de markt is gebracht.

In 1930 kon Phoenix de mallen voor het maken van dit soort glas over nemen van de Consolidated Lamp en Glass Company. Deze laatste werd tijdelijk gesloten, het was crisistijd,  om te voorkomen dat zij een enorm verlies zouden lijden. Van 1933 tot 1936 produceerde Phoenix meerdere ontwerpen  onder de naam Phoenix Reuben lijn. Er werd opzettelijk verschil in glaskwaliteit maar ook in het gebruik van  kleuren aangebracht: in principe vervaardigde Phoenix alleen glasproducten waarbij slechts van één tweede kleur in contrast met de basiskleur gebruik werd gemaakt.

In 1936 werden de mallen aan de Consolidated Glass Company teruggegeven. Phoenix was inmiddels marktleider geworden door ook eigen ontwerpen in Sculptured Glas op de markt te brengen. Er werd daarbij gebruik gemaakt van vergelijkbare technieken. Hun Wild Rose vaas bijvoorbeeld, was vrijwel identiek aan de Dogwood vaas van de Consolidated Glass Company, maar kleur en afwerking waren net even iets anders.  Omdat de producten van beide bedrijven zo op elkaar lijken is er tussen de verzamelaars veel verwarring. Het is interessant om te weten dat Phoenix Glass en de Consolidated Lamp en Glass Company altijd twee aparte bedrijven waren en zijn gebleven.

Phoenix is in 1958 gestopt met het maken van hun Sculptured Art Glass, maar er zijn later toch nog enkele  producten gemaakt door gebruik te maken van de oudere Phoenix mallen. De Davis-Lynch Company heeft eind 1960 een aantal  van deze mallen mogen gebruiken en heeft met behulpo daarvan een paar honderd (retro) vazen in effen kleuren op de markt gebracht.
Anchor Hocking welke Phoenix Glas op had gekocht, heeft in 1970 en 1976 ook enkele Sculptured stuks geproduceerd, in vaste effen kleuren zonder contrasterende kleur. Er zijn speciale stukken zijn gemaakt voor enkele "oud" Phoenix werknemers in een kleine oplage.
Phoenix is nog steeds onderdeel van Anchor Hocking Industrial Glas. Het maken van "art"glas is stopgezet.

Winterwarmte en varens

                                                               
Met al die winterkou is het goed stoken. We gebruiken voor de verwarming van ons huis een hele gewone houtkachel. Hij houdt het hele huis voldoende warm zodat het er ook tijdens de wintermaanden goed toeven is.
De Victorianen hadden natuurlijk weer iets speciaals.
Ook zij waren tijdens de wintermaanden aangewezen op verwarming d.m.v. hout en/of kolen. Om het leven wat aangenamer te maken, het oog wil tenslotte ook wat, werd door de firma Coalbrookedale tijdens de "fern craze" een serie kachels op de markt gebracht voorzien van varenmotieven. Hierboven een mooi detail van varenmotief op de mantel van de openhaard welke zij fabriceerden. Dat is toch machtig mooi!  

                                                                   


Open stoken was niet altijd even comfortabel. De Firma Epping bracht een gesloten model op de markt geschikt om ook kolen in te stoken. In principe een kleine potkachel compleet met asla en grondplaat. Let ook hier op de speciaal aangebrachte varenmotieven.

                                                             

Inmiddels ligt de Victoriaanse tijd al lang achter de rug. Het is een zeldzaamheid om nog een originele kachel van bovenstaande vorm en motief in Engeland te vinden.
De vraag lijkt echter wel weer toe te nemen. Laatst trof ik op internet een advertentie voor de bovenstaande open haard als retromodel, nieuw dus.

                                                             

Het branden van hout op terras is ook in Nederland een grote vlucht aan het nemen. Ze zogenaamde vuurkorf wordt goed verkocht. Ook zie je wel hier en daar al wel een kachelmodel die geschikt voor het branden van hout op het terras voor het veraangenamen van verpozen en lengen van de avonden voor de wat koelere zomerdagen. Eigenlijk gewoon een eenvoudige terras heather. In de VS is momenteel bovenstaand buitenkachel model geintroduceerd........met varenmotief.

Welke firma durft het aan om deze te importeren en in Nederland/Belgie in verkoop te brengen?

Varens luiden de Kerstdagen en een spiritueel Nieuwjaar in.....

                                                           
Dat we met zijn allen in Nederland anno 2009 zo'n 150 miljoen kerstkaarten versturen is een feit. In het Victoriaanse Engeland ging het er eenstuk rustiger aan toe.

De eerste commerciële Kerstkaart werd omstreeks 1840 geproduceerd door John Callcott Horsley. Nog niemand had toen enig idee wat voor een impact dat zou hebben. Tegen het eind van de 19e eeuw was het aantal fabricanten dat zich toe legde op het vervaardigen van Kerstkaarten enorm gestegen. Kaarten uit die periode werden meestal voorzien van religieuze motieven, stillevens of natuur.Een bekende fabrikant was Hildesheimer & Faulkner. De inspiratie voor het kiezen van onderwerpen op hun kaarten werd ontleend aan het boek "Language of Flowers" uitgegeven in 1884. In dit boek werden de afbeeldingen van bloemen en planten gekoppeld aan verschillende deugden. De narcis werd symbool voor respect, de klimop stond voor trouw en de tulp verbeeldde de hopeloze liefde. Met de varen werd oprechtheid uitgebeeld. En net dat laatste

was de bedoeling bij het versturen van een Kerst- of nieuwjaarwens.

                                                               

Vandaag de dag kom je eigenlijk alleen nog gebruikte Victoriaanse Kerstkaarten tegen, met daarop handgeschreven adressen en namen. Ik heb er een paar weten te bemachtigen.

Ze staan hierboven afgebeeld, de tekst spreekt voor zich..........Een goed Nieuwjaar!

Fern hunting - tools-

                                                             
Een beetje varenliefhebber is zo langzamerhand wel op de hoogte dat in de Victoriaanse tijd een heuse varenrage heeft plaatsgevonden. Men trok er massaal op uit om een nieuwe varensoort of variëteit te ontdekken. Waarmee de buit werd vervoerd staat niet altijd goed beschreven.
Daarom vind ik het leuk te laten zien wat men zoal bij zich had. Afgebeeld hierboven is een verzameltrommel ( een collector's vasculum) die in die tijd veelvuldig werd gebruikt om de buitgemaakte varen(s) in op te bergen en er in redelijk onbeschadigde staat mee thuis te kunnen komen.

                                                             

Het uitgraven van de varen was niet altijd even gemakkelijk, zeg maar in de meeste gevallen juist erg lastig. Op een natuurlijke plek stond de varen toch vaak op een plaats waar in de grond veel steenachtig materiaal voorkwam. Gewoon uitgraven was er niet bij. De wortels waren vaak alle kanten uitgegroeid om zich een weg tussen de steenachtige bodem te banen. Een gewone schep kon zijn werk dan niet ook goed doen. Speciaal voor dergelijke grondsamenstelling was een smal, stevig schepje ontworpen, (ferntrowels) waarmee flink kracht gezet kon worden om goed tussen het steenachtige materiaal door te kunnen dringen en de begeerlijke varen zo ongeschadigd mogelijk los te kunnen maken van zijn standplaats. Ook de scherpte deed er toe, menigmaal moest een varen bevrijd worden van omringende wortels van bomen of struiken.

Victorian fern planter                                                               

En waren de varens eenmaal in redelijke staat thuis aanbeland........ stel je voor, lopend door dichte bossen, greppels, bergachtig gebied en onverharde wegen overgeleverd aan de elementen van de natuur, dan kregen ze thuis in de meeste gevallen eerst een speciale verzorging.

                                                             

                                                           
Kreeg de varen uiteindelijk een plek buiten in de fernery, dan kon deze weleens voorzien worden van een door de plaatselijk smid gemaakt planten(varen)label.

Er is overigens onlangs een leuk niet al te duur boekje uitgebracht.
The Victorian Fern Craze, geschreven door Sarah Whittingham.
Bij Uitgeverij Shire Library.

Dudson, een opmerkelijke pottenbakkerij en producent van Jasperware

Dit is de oven in fleshalsmodel op het oorspronkelijke Dudson pottenbakkerijterrein in Hope street, Hanley. Deze oven was voornamelijk in de 19e eeuw in gebruik. Alle van klei vervaardigde huishoudelijke producten werden daar in gebakken.

                                                                  

Een oude afbeelding van het interieur van de fabriek waarin onder meer Jasperware werd vervaardigd. Jasperware was een Engelse uitvinding, een procedé wat bedoeld was om met het uit China afkomstige porselein te kunnen concureren.

Een kan van Jasperware is hieronder afgebeeld met een krans van varens.

                                                              

Heel natuurgetrouw zijn o.a. afgebeeld: Asplenium obovatum, Asplenium ceterach, een Athyrium f.f. "Plumosum" soort en Botrichium virginianum.

Het is een wonder hoe prachtig de "namaak porseleinen" of wel de Jasperware producten met deze verfijnde afbeeldingen het bakproces in de oven zo goed konden doorstaan.

Prachtig van textuur, bijzonder scherp van afbeelding. Het is bijna niet te bevatten.

                                                           

De geestelijk vader en motor achter deze productie was meneer James Dudson. Hij is het die het vervaardigen van het Jasperware tot in de hoogste perfectie heeft kunnen opschroeven. De voorwerpen waren vanwege hun hoge kwaliteit dan ook zeer in trek. Mede daardoor groeide de productie in korte tijd enorm.

                                                             
De fabriek is lange tijd niet in gebruik geweest en kwam dan ook in de twintigste eeuw in verval. Door Hulme Upright Manning is het gehele complex in Hope street prachtig gerestaureerd. Hiermee is in feite het Dudson Centre ontstaan, waar o.m. het Dudson museum in is ondergebracht.

                                                                 

En heel leuk...........restauratiewerk van een andere orde. Smidswerk uit de negentiende eeuw?

Een mooie Jasperware Dudson kan, met varenmotieven, voor hergebruik meest waarschijnlijk door de dorpsmid van het nodige ijzersmeedwerk voorzien om een langer leven te garanderen.

Hergebruik, graag kijk ik achterom hoe onze voorouders daar meester in waren.

Varengek, zo gek is dat nog niet....

                                                               
Dit is een bladzijde uit een speciaal tijdens de "Fern Craze" ontwikkeld Victoriaans fotoalbum.
Omdat je kunt spreken van een hype op varengebied was het zo gek nog niet te bedenken dat ook de foto's met personages alleen nog een plek waard geacht werden in een speciaal album.
Bij het fotograveren van personages werd gebruik gemaakt van een aparte techniek.

Het procedé van negatief en positief, en het gebruik van lichtgevoelig papier, boden de mogelijkheid om meer afdrukken van één foto te maken. De Franse fotograaf Disdéri kwam op het idee om op een natte collodiumplaat acht of tien opnamen te maken, zodat van één negatief acht of tien verschillende foto's konden worden afgedrukt. Deze foto's werden naar hun formaat 'cartes de visite' genoemd. Disdéri liet zijn cliënten poseren tegen de achtergrond van zuilen en draperieën om ondanks het klein formaat de allure van een statieportret te bereiken.

De Victorianen namen dit procedé over en al spoedig begon men de cartes de visite te verzamelen in albums. Een fotoalbum met portretten van monarchen en presidenten, kunstenaars en toonbare familieleden werd een onmisbaar attribuut in de Victoriaanse salons. En tijdens de Fern Craze voegden zij, om de allure bij toonbare familieleden nog eens extra te vergroten, dan ook spoedig varens toe in het decor van de achtergrond.

De albums waar in o.a. dit soort foto's bewaard werden, bestonden uit meerdere dubbelwandige pagina's met uitsparingen waar de foto's ingeschoven konden worden. Als vanzelfsprekend..... voorzien van prachtige afbeeldingen van varens en bloemen.

Fern Craze - Llanelly Pottery

                                                                   
Deze schenkkan is weer een mooi staaltje van de Victoriaanse Varengekte.
Hij werd gemaakt omstreeks 1875 bij de Llanelly Pottery , in de 19e eeuw de enige belangrijke aardewerk fabriek in Zuid Wales.
De kan is versierd met twee van de toen toegepaste versies van het zg. Fern Pattern. Op de voorkant, of is het de achterkant?,  zien we een natuurgetrouwe afbeelding van
Asplenium ceterach met Ophioglossum vulgatum. Wonderlijk..... in de natuur zeker nooit in elkaars gezelschap te vinden vanwege verschillende groeiplaatsen.
Aan de andere kant staat Asplenium scolopendrium en in ieder geval een Dryopterissoort afgebeeld.
De kan heeft aan de bovenkant nog eens een extra sierlijke rand met varenveren.
Dit varenmotief werd uitsluitend gebruikt op kannen van deze vorm.
Zulke kannen werden regelmatig in sets van drie geproduceerd en dienden als pronkstuk.

                                                           

In de loop der jaren zijn er bij deze Pottenbakkerij allerlei soorten aardewerk vervaardigd met inbegrip van steviger, sterker aardewerk voor plaatselijk gebruik (Wales) en de meer verfijnde producten producten waren meer bedoeld voor de sier.
De benodigde grondstoffen, klei, porselein en steen werden uit Cornwall, Devon en Dorset ingevoerd. Flint werd verkregen uit Noord-Frankrijk.
William T. Holland (!) was de directeur van het bedrijf.
Uiteindelijk zijn er slechts weinig van deze kannen geproduceerd en ze behoren vanwege hun schaarste, overgebleven uit de Victoriaanse varen tijd, tot de echt bijzondere museumstukken in slecht één museum in Wales.

Ridgways, varenmotieven op gebruiksaardewerk

Deze schaal is weer een prachtig voorbeeld van de Victoriaanse liefde voor varens. Hij is voorzien van een prachtige afbeelding met Adiantum capillis veneris.
De schaal is gemaakt door Ridgways, een Pottenbakkerij groep uit Stoke-on-Trent, in de regio Staffordshire in Engeland. Het registratie merk dateert het patroon van omstreeks 1885.
Met dit patroon zijn gehele serviezen gefabriceerd en ze werden als "broodjes over de toonbank" verkocht. Menig Engels of Schots gezin had dan ook minstens enkele stuks hiervan in huis.
Hieronder nog een prachtig voorbeeld toepassing van het maidenhair motief op aardewerk.

                                                           

Watcombe Torquay

Watcombe Torquay

Onlangs kon ik een karafje op de kop tikken. Het is gemaakt in de Victoriaanse tijd bij de Watcombe Pottery, oorspronkelijk bekend als De Watcombe Terra Cotta-Clay Company in Zuid Devon. Deze werd opgericht door G.J. Allen in 1871. Er werd gebruik gemaakt van de rode klei die in de omgeving van Torquay gevonden werd.

Het bedrijf bouwde zeer snel kwalitatief een goede reputatie op en de handelswaar werd al binnen een paar jaar nationaal en internationaal tentoongesteld. De producten werden zeer gewaardeerd en vonden hun weg over de gehele wereld. Mede door dat succes kon de pottenbakkerij zich snel uitbreiden en het zorgde ervoor dat nog voor het eind van het eerste bestaansdecennium het overgrote deel van de beroepsbevolking in de wijde omgeving hier werk vond.

Vanaf 1891 werd het varenmotief geintroduceerd. De producten met varenafbeeldigen zijn slechts mondjesmaat, in kleine aantallen, gemaakt.

Watcombe Torquay kan

Fijne Paasdagen

In het christendom is Pasen het belangrijkste liturgische feest. Tijdens het paasfeest vieren christenen de verrijzenis, of opstanding, uit de dood van Jezus Christus.
De oorsprong van het christelijke Pasen ligt in de Joodse traditie: de Pesach.
De Pesach is ook wel bekend als het lentefeest, het vrijheidsfeest of het matzefeest.

Het is een van de belangrijkere feesten in het Jodendom. De christelijke naam van Pesach is Pascha en dit is weer de Hebreeuwse naam voor het christelijke Paasfeest.
Zowel de Pesach als het vroegere lentefeest liggen ten oorsprong aan Pasen.
In de Joodse traditie wordt tijdens de Pesach een ei hardgekookt of gebraden.
Deze wordt op een schotel neergelegd, samen met de botjes van een lam, als symbool voor het offer dat de Joden de avond voor de uittocht brachten. Op sederavond, de avond voor het acht dagen durende Pesachfeest, wordt deze schotel genuttigd.

Een ei is een symbool voor vruchtbaarheid en daarom een symbool van de lente. Want in de lente wordt de natuur opnieuw bevrucht en begint alles weer te groeien en te bloeien.Ook in polen wordt het ei als vruchtbaarheidssymbool gebruikt tijdens lentefeesten en –rituelen. De eieren worden daar beschilderd (dit heet Pisanki) en tijdens het paasontbijt tikt iedereen met elke aanwezige een eitje om vervolgens een wens voor die ander uit te spreken.

In de Victoriaanse tijd was het gebruikelijk om elkaar met Pasen een kaart te suren.
Hierboven zie je een prachtig voorbeeld uitgevoerd met varenblad, witbloeiende heide
en groot hoefblad.

Varens in glas

Polypodium vulgare

Zoals de belangstelling voor varenafbeeldingen afnam op het einde van de Victoriaanse tijd nam juist in de rest van Europa in de kunstwereld de belangstelling toe om de natuur als inspiratiebron te gebruiken. Deze periode heet de Art Deco in onze contreien, Jugendstil in Duitsland en in Frankrijk noemde men deze periode Art Nouveau.
Eén van de meest bekende kunstenaars in Frankrijk uit die tijd was Emile Gallé.
Hij was een meester in glasblazen en vervaardigde prachtige vazen met motieven uit de natuur.
Hij kon goed tekenen en hield zich bezig met plantkunde, literatuur , filosofie en politiek. Die interesses kwamen terug in zijn werk.
Gallé was onbetwist bovenal een groot natuurliefhebber en uit de door hem geproduceerde vazen blijkt zijn kennis van de plantkunde.

Dryopteris species

Émile Gallé had in zijn tuin o.a. een verzameling planten aangelegd, waarin wilde orchideeën uit de omgeving van zijn werkgebied Lotheringen, welke een vooraanstaande plaats kregen. Deze dienden naast wetenschappelijke ook artistieke doeleinden. Hij slaagde erin de gedetailleerde bestudering van zijn verzameling te vertalen naar uitzonderlijk glaswerk. Ook heeft hij zich door Japanse kunstenaars laten inspireren, met name door Hokusai.
Zijn plantenversieringen hebben vaak een symbolische betekenis: De distel staat voor Nancy, de roos voor de schoonheid en de varen voor stilte en rust.

Polypodium en Adiantum

Mapplebeck

In de Victoriaanse tijd werd er in Engeland door veel varenliefhebbers in het wild naar bijzondere of afwijkende varens gezocht. Wie van een bepaalde soort een afwijkende vorm tegenkwam, mocht aan deze varen zijn naam toevoegen.

De meest bekende cristaatvorm van bijvoorbeeld Dryopteris affinis is momenteel "Cristata the King", gevonden bij Charleston in Cornwall in de 19e eeuw.

Het is een prachtige robuuste wintergroene Dryopteris affinis soort. En omdat hij zo mooi en gemakkelijk te kweken is, wordt deze eigenlijk nog als enige in de gewone tuincentra te koop aangeboden.

Maar een andere bijzondere en afwijkende cristaatvorm van Dryopteris affinis is gevonden door meneer John Mapplebeck in 1862 in Westmoreland. Zijn vondst onderscheidt zich van de eerste door rankere, veel langere veren te produceren met slankere pinnae en grotere kuif. Zijn vondst noemde hij dan ook Dryopteris affinis Polydactyla Mapplebeck.

Dryopteris affinis "P. Mapplebeck" als jonge plant.

Een derde te noemen variëteit is Dryopteris affinis Polydactyla Dadds, natuurlijk, je raad het al, gevonden door ene meneer Dadds in 1872. Een Dryopteris affinis subsp. borreri cristaat vorm, maar minder robuust en een grovere, slordiger kuif.

en

Deze foto getuigd nog eens hoe dol de "Victorianen" op varens waren.
Men ging eigenlijk alleen nog op de foto als een deel van de collectie
dan ook daarop te zien was.